Onder het wateroppervlak gaat een bijzondere wereld schuil waar je normaal gesproken niks van ziet. Je vindt er  vissen, koralen, scheepswrakken, planten, zeedieren en nog veel meer. Sportduiken is de ideale manier om die wonderlijke wereld te verkennen.

Voordat  je gaat duiken is een medische keuring verplicht, ook voor jeugdige duikers. Onder water krijgt het lichaam te maken met heel andere aspecten (o.a. perslucht, waterdruk e.d.) dan op het land. Daardoor worden heel andere eisen aan het lichaam (en psyche) gesteld. Kleine medische kwalen of ziekten kunnen onder water tot grote problemen leiden.
Duikkeuringen moeten iedere 3 jaar herhaald worden, voor duikers boven de 50 jaar is deze keuring jaarlijks.
Een sportarts of duikerarts is speciaal opgeleid om duikkeuringen te verrichten en kan u het beste adviseren, dit mag niet uw eigen huisarts zijn.

 

Reanimatie

Het hebben van een reanimatie- en AED certificaat of equivalent is verplicht binnen de stichting.
Ook deze cursussen verzorgen wij.
In de nieuwsbrief wordt de oproep geplaatst.

  • Onder het wateroppervlak gaat een bijzondere wereld schuil waar je normaal gesproken niks van ziet. Je vindt er vissen, koralen, scheepswrakken, planten, zeedieren en nog veel meer. Sportduiken is de ideale manier om die wonderlijke wereld te verkennen.

    Uiteraard kun je niet zomaar een duik onder water nemen. Je zult eerst een cursus moeten volgen. Een beginnerstraining bestaat gewoonlijk uit een theoriegedeelte, een aantal duiken in het zwembad en diverse ‘echte’ duiken in het open water. Na met succes een theorie- en praktijkexamen te hebben afgelegd, krijg je een duikbrevet uitgereikt.

    Spelen met lucht en lood

    Om lange tijd onder water te kunnen blijven, heb je een speciale duikuitrusting nodig. Flippers aan je voeten maken het zwemmen gemakkelijker. Je duikbril is je venster waardoor je naar de onderwaterwereld kijkt. Met je dieptemeter en duikhorloge hou je een vinger aan de pols. En je duikpak houdt je warm.

    Om onder water te kunnen ademen heb je een ademautomaat in je mond. Die is verbonden met de persluchtfles op je rug. Die fles met samengeperste lucht is ook gekoppeld aan je duikvest. Laat je daar wat lucht uit lopen, dan zorgt de loodgordel om je middel dat je naar beneden zakt. Laat je er wat extra lucht inlopen, dan ga je omhoog. Op die manier kun je eenvoudig je drijfvermogen regelen.

    Gevaren en gebaren

    Een duikuitrusting is niet het enige dat je nodig hebt als je de onderwaterwereld wilt verkennen. Je hebt ook een zogenoemde ‘buddy’ nodig, een duikmaatje. Duiken doe je namelijk nooit alleen. Behalve dat het veel leuker is om je ervaring met iemand te delen, is het ook een stuk veiliger. Helemaal zonder gevaren is sportduiken namelijk niet.

    Je zou bijvoorbeeld een agressieve zeebewoner tegen kunnen komen, verstrikt kunnen raken in een plant of zonder lucht kunnen komen te zitten. In dat laatste geval kan je maatje je helpen door zijn ademapparaat met jou te delen. Er zijn diverse vaste handsignalen waarmee je onder water met je buddy kunt communiceren.

    Je lichaam onder druk

    Het grootste gevaar waar je eigenlijk mee te maken krijgt, is druk. Hoe dieper je duikt, des te hoger de druk. Een hogere druk betekent onder meer dat je reactievermogen afneemt en dat je minder lang doet met je perslucht.

    De grote drukverschillen onder water maken het bovendien gevaarlijk om te snel naar de oppervlakte te stijgen. En dat niet alleen omdat jeoren of longen een te snel veranderende druk niet aankunnen. Hoe dieper en langer je duikt, des te meer stikstof hoopt zich namelijk op in je lichaam. En die moet je al stijgende langzaam weer kwijtraken. Ga je te snel naar boven, dan kan de stikstof in je lichaam vrijkomen in de vorm van belletjes. Een effect dat te vergelijken is met een fles frisdrank waarvan je de dop opendraait. Dit wordt decompressieziekte of ook wel Caissonziekte genoemd. In het allerergste geval, als de belletjes je hart of hersenen bereiken, kan dat fatale gevolgen hebben.

     

    Weinig beperkingen

    Je mag daarom altijd maar een bepaalde tijd onder water blijven als je tot een bepaalde diepte duikt. Hoelang dat is, kun je terugvinden in een zogenoemde duiktabel. Als beginnende duiker mag je sowieso niet dieper dan 18 meter gaan. Heb je een hoger brevet, dan geldt een maximumdiepte van 30 meter. Verder zijn er weinig beperkingen. Als je gezond bent, kunt zwemmen en ouder bent dan 12 jaar, kun je bij de meeste duikscholen terecht. Sommige duikscholen en -verenigingen bieden al speciale duikopleidingen aan voor kinderen tussen 10 en 14 jaar. Er zijn zelfs mensen met lichamelijke handicaps die een duik in het diepe wagen.

    Sportmedisch Duikonderzoek

    Een Sportmedisch duikonderzoek is heel belangrijk en in sommige gevallen ook verplicht (NOB, Padi). De redenen daarvoor heb je eigenlijk hierboven alle kunnen lezen. Onder water krijgt het lichaam te maken met heel andere aspecten (o.a. perslucht, waterdruk e.d.) dan op het land. Daardoor worden heel andere eisen aan het lichaam (en psyche) gesteld. Kleine medische kwalen of ziekten kunnen onder water tot grote problemen leiden. Een sportarts of duikerarts is speciaal opgeleid om duikkeuringen te verrichten en kan u het beste adviseren.

  • Wat zijn de gevaren / risico’s van duiken?

    Scuba duiken is een avontuurlijke sport. Daarom zijn er risico’s voor de gezondheid. Iedereen zal een zeker risico moeten accepteren of men nu gezond is of niet. De sportarts, met duikmedische kennis, zal de duiker helpen om de bestaande risico vast te leggen, en besluiten of het risico acceptabel is. Als het risico acceptabel is dan zal de sportarts adviseren hoe het risico zo klein mogelijk kan worden gehouden.

    Het accepteren van een risico hangt af van:

    1. het risico zelf :
      a. de kans op risico
      b. de ernst van het risico
      c. de frequentie van optreden
    2. het bewust zijn van het risico, hetgeen afhangt van:
      a. het kennis niveau van de duiker (zowel duikmedische kennis als kennis van het duiken zelf)
      b. het kennisniveau van de dokter (zowel van het duiken, als soms ook duikmedisch)
    3. hoeveel risico acceptabel is:
      a. voor de duiker

      b. voor de dokter
      c. voor de duikinstructeur of duikschool

    Voor de duiker die meer wil weten van de risico’s volgt hieronder een uitleg met voorbeelden. Enige medische terminologie is hierbij niet te vermijden.

    1. HET RISICO ZELF

    1. De kans op risico.

    Er is weinig onderzoek gedaan naar het risico van duiken bij bepaalde aandoeningen. Een risico kan geclassificeerd worden als

    Mogelijk: In theorie is er een kans dat de medische toestand een belangrijk probleem voor de gezondheid of zelfs het leven kan vormen tijdens duiken, maar er is weinig wetenschappelijk bewijs, noch individuele casuïstiek om dit te ondersteunen.
    Bijvoorbeeld: Na een radiale keratotomie (insnijdingen van het hoornvlies om het gezichtsvermogen te optimaliseren, zodat men zonder bril kan zien), is er een “mogelijke” (theoretische) kans op ruptuur van de oogbol door een masker squeeze, maar er is nog nooit zo’n geval beschreven.

    Aannemelijk: Er is sterk bewijs, theoretisch of casuïstisch, dat deze medische toestand een risico is voor de gezondheid.
    Bijvoorbeeld: Als een duiker verklevingen heeft van de longbladen dan het aannemelijk dat er een verhoogd risico is op cerebrale arteriële gasembolie. Er zijn enkele gevallen beschreven, maar betrouwbaar wetenschappelijk bewijs ontbreekt (nog).

    Bewezen: Er is goed wetenschappelijk onderzoek of overtuigende casuïstiek om te bewijzen dat de medische toestand een risico is voor de gezondheid.
    Bijvoorbeeld: Er is wetenschappelijk “bewijs” dat middenoor barotrauma’s vaker optreden als een duiker een infectie heeft van de bovenste luchtwegen.

    1. De ernst van het risico.

    Als men het risico als zodanig accepteert, dan dient de ernst te worden bepaald:

    Gering: Het risico brengt slechts licht ongemak of een gering letsel met zich mee, dat ook nog snel geneest en nooit blijvende schade doet.
    Bijvoorbeeld: duiken met een lichte verkoudheid kan een “gering” middenoorbarotrauma veroorzaken, dat pijn doet en het gehoor een paar weken vermindert, maar gewoonlijk is het herstel compleet.

    Gemiddeld: Het risico kan leiden tot een mogelijk blijvend letsel.
    Bijvoorbeeld: duiken tijdens een flinke verkoudheid kan een binnenoorbarotrauma veroorzaken met een ruptuur van het ronde venster, hetgeen een blijvend gehoorverlies kan geven.

    Groot: Het risico kan leiden tot een groot letsel met grote gevolgen of zelfs levensbedreigend zijn.
    Bijvoorbeeld: Als mens een spontane pneumothorax in het verleden heeft gehad, dan kan men tijdens duiken een forse pneumothorax oplopen, waaraan men gemakkelijk kan overlijden.

    1. De frequentie van optreden.

    Is het risico echt (wetenschappelijk) aangetoond en wat is de kans dat het risico zal optreden.

    Gewoonlijk: er is een grote kans dat het risico optreedt, als men dit risico neemt.
    Klein: er is een kleine kans dat het risico optreedt, als men dit risico neemt.
    Zeldzaam: het risico treedt maar zelden op, als men dit risico neemt

    Met behulp van het bovenstaande kan men het risico beschrijven in
    a. De kans op risico: Mogelijk/aannemelijk/bewezen
    b. De frequentie van risico: Gewoonlijk/Klein/Zeldzaam
    c. De ernst: Gering/gemiddeld/groot

    Voorbeelden:
    Als een duiker steeds terugkerende oorontstekingen heeft gehad, en er is een sterke verlittekend en star trommelvlies, dan kan het risico op perforatie van het trommelvlies beschreven worden als aannemelijk, gewoonlijk en gemiddeld. (a,b,c)
    Als een duiker een lichte angina pectoris heeft, dan kan men het risico op angineuze klachten met problemen onder water beschrijven als bewezen, gewoonlijk en groot. (a,b,c)
    Als een duiker een traumatische pneumothorax heeft doorgemaakt door een fractuur van een rib, dan kan de kans op herhaling van de pneumothorax beschreven worden als mogelijk, zeldzaam, groot. (a,b,c)

    2. HET BEWUST ZIJN VAN HET RISICO

    1. Wat betreft de duiker zelf.
      Een beginnend duiker heeft mogelijk absoluut geen benul van de gevaren van de wereld onder water en van de gevolgen van verhoogde druk op het lichaam. Vaak kunnen ze maar nauwelijks geloven dat er mogelijk risico’s bestaan.
    2. Wat betreft de kennis van de keurend arts
      De dokter kan ook veel te weinig of geen kennis hebben van de wereld onder water, tenzij de arts opgeleid is in duikgeneeskunde. De gevolgen van verhoogde druk op het lichaam heeft gevolgen voor de fysieke toestand en geeft fysiologische veranderingen. Het is daarom essentieel dat de keurend arts is ingevoerd in de duikgeneeskunde.
      Bijvoorbeeld: een arts keurde een duiker die inspanningsastma heeft. Hij keurde de duiker goed, maar adviseerde niet dieper dan 10 meter te duiken.

    3. HOEVEEL RISICO IS ACCEPTABEL?

    1. Voor de duiker.
      Voor de individuele duiker is het risico variabel.
      Een 18-jarige “stoere bink” zal vaak elk risico accepteren, omdat hij denkt dat hem niets kan gebeuren.
      Een 35-jarige alleenstaande moeder met drie kleine kinderen zal in het algemeen geen enkele activiteit ondernemen met zelfs maar gering risico, om het even hoe zeldzaam.
      Een 65-jarige weduwnaar, die op wereldreis is als backpacker, zal meer risico willen accepteren dan een pas gepensioneerd iemand die nog gehuwd is.
    2. Voor de arts.
      Ook keurende artsen zijn vaak verschillend in het nemen van risico’s.
      Sommige dokters zijn tamelijk paternalistisch en vinden dat beginnende duikers totaal incapabel zijn om risico’s te begrijpen en daarom moeten zij die ook maar niet nemen.
      Andere artsen zijn zogenaamd modern en zien weinig duikproblemen, en zij moedigen duikers aan om tegennatuurlijk risico te nemen.
      Onervaren artsen in de duikgeneeskunde zijn vaak bang voor de juridische gevolgen en zijn ook vaak erg conservatief
      Van belang is dat de arts van de duiker een “informed consent” krijgt voor de risico’s die genomen worden.
    3. Voor de duikinstructeur en duikschool.
      Een duiker kan zich melden voor een duikcursus met een medisch certificaat “geschikt om te duiken”, maar de instructeur is het er niet mee eens. Als een duiker het vragenformulier invult, kan een medisch probleem aan het licht komen, waarvan de duikinstructeur weet dat het een groot risico vormt. De duikinstructeur is niet alleen verantwoordelijk voor de duiker, maar ook voor de andere cursisten en moet daarom beslissen of hij een nader medisch onderzoek verlangt.

  •  
     

    Onder het wateroppervlak gaat een bijzondere wereld schuil waar je normaal gesproken niks van ziet. Je vindt er vissen, koralen, scheepswrakken, planten, zeedieren en nog veel meer. Sportduiken is de ideale manier om die wonderlijke wereld te verkennen.

    Voordat je gaat duiken is een medische keuring verplicht. Onder water krijgt het lichaam te maken met heel andere aspecten (o.a. perslucht, waterdruk e.d.) dan op het land. Daardoor worden heel andere eisen aan het lichaam (en psyche) gesteld. Kleine medische kwalen of ziekten kunnen onder water tot grote problemen leiden. Een sportarts of duikerarts is speciaal opgeleid om duikkeuringen te verrichten en kan u het beste adviseren.

  • Waar moet men op letten?

    Veel gediplomeerde duikers gaan tegenwoordig verre duikreizen maken, maar ook beginnelingen kunnen zonder veel problemen in het buitenland (leren) duiken. Velen realiseren zich niet dat dit extra risico’s met zich meebrengt.

    In het buitenland wordt vaak gedoken met een voor de duiker onbekende buddy. Het is voor een duiker niet alleen belangrijk om te weten dat de buddy voldoende duikervaring heeft, maar ook moet de duiker er zeker van kunnen zijn dat de buddy gezond en fit is. Een recent goedkeuringsbewijs zou hiervoor afdoende moeten zijn.

    Bij duiken in het buitenland wordt vaak alleen een medische vragenlijst ingevuld, die bovendien in het Engels of een andere taal is opgesteld. Het belangrijkste doel van deze lijst is, dat de duiker met zijn handtekening de duikschool vrijwaart voor schadeclaims bij eventuele duikongevallen. Zo verklaart hij onder andere volledig gezond te zijn. Er is verder geen controle op de juistheid. Het zal duidelijk zijn dat zowel de duiker, de buddy, als de duikschool hiermee niet voldoende informatie over de conditie van de duiker krijgt. Ook kan er geen specifieke uitleg worden gegeven over de risico’s.

    Indien er plannen zijn om het in buitenland te gaan duiken, zou het aan te bevelen zijn vooraf in Nederland een duikkeuring te laten verrichten door een sportarts of een arts met duikmedische ervaring.